Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιβάλλουν κυρώσεις στο Ιράν επικαλούμενες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εκτελέσεις και καταστολή. Μιλούν για αρχές. Για αξίες. Για διεθνές δίκαιο. Η Βρετανία συντάσσεται πολιτικά στην ίδια κατεύθυνση. Την ίδια στιγμή, όμως, στη Σαουδική Αραβία καταγράφονται βασανιστήρια, μαζικές εκτελέσεις, διώξεις γυναικών ακτιβιστριών και η δολοφονία ενός δημοσιογράφου με διεθνή πορίσματα για κρατική ευθύνη. Μάλιστα, μόνο σε μια ημέρα έγιναν 81 εκτελέσεις. Και αντί για κυρώσεις; Υπογράφονται συμφωνίες δισεκατομμυρίων. Εγκρίνονται εξαγωγές όπλων. Διατηρούνται στρατηγικές συνεργασίες.
Οι εκθέσεις δεν είναι μυστικές. Η Διεθνής Αμνηστία, το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ακόμη και επίσημα αμερικανικά κρατικά έγγραφα καταγράφουν τις παραβιάσεις στη Σαουδική Αραβία. Κι όμως, η Ουάσινγκτον συνεχίζει να εγκρίνει στρατιωτικά πακέτα και το Λονδίνο να αδειοδοτεί εξαγωγές οπλικών συστημάτων. Οι αριθμοί είναι δημόσιοι. Τα ποσά μετρήσιμα. Οι πολιτικές επιλογές ξεκάθαρες.
Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες γνωρίζουν τι συμβαίνει. Το γνωρίζουν. Το ζήτημα είναι ότι εφαρμόζουν δύο διαφορετικά μέτρα και σταθμά. Όταν η ίδια καταπάτηση δικαιωμάτων οδηγεί σε οικονομικό στραγγαλισμό ενός αντιπάλου, αλλά δεν εμποδίζει δισεκατομμύρια σε εξοπλισμούς για έναν σύμμαχο, τότε η ρητορική περί αξιών χάνει το καθολικό της βάρος.
Και εκεί αποκαλύπτεται η ουσία της διεθνούς πολιτικής: τα ανθρώπινα δικαιώματα γίνονται αδιαπραγμάτευτα όταν δεν συγκρούονται με τα συμφέροντα δισεκατομμυρίων. Όταν, όμως συγκρούονται, τότε υποχωρούν…
Αφήστε μια απάντηση