Το ετήσιο δελτίο δημόσιου χρέους, το οποίο δημοσιεύθηκε με χαρακτηριστική καθυστέρηση ενάμιση μηνός προκειμένου να αποφευχθεί ο άμεσος επικοινωνιακός κραδασμός, αποκαλύπτει το πραγματικό μέγεθος της οικονομικής ασφυξίας που βιώνει η Ελλάδα. Μετά από δεκαέξι χρόνια μνημονιακών πειραμάτων, κοινωνικής λεηλασίας και οικονομικής καταστροφής, η χώρα βρίσκεται σήμερα εγκλωβισμένη σε έναν φαύλο κύκλο. Το κράτος χρωστάει 40% περισσότερα σε σχέση με την έναρξη της κρίσης, ενώ την ίδια στιγμή διαθέτει σημαντικά χαμηλότερο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (AEΠ). Η ανάλυση των επίσημων αριθμών αποδομεί πλήρως τα κυβερνητικά αφηγήματα περί «ισχυρής οικονομίας» και «δημοσιονομικών πλεονασμάτων», αποδεικνύοντας ότι η στρατηγική τόσο της σημερινής κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη όσο και της προηγούμενης του Αλέξη Τσίπρα, οδήγησαν σε μια ιδιότυπη παγίδευση της χώρας με ορίζοντα τον επόμενο αιώνα.

Το κρατικό χρέος της Ελλάδας για το 2025 «σκαρφάλωσε» στο αστρονομικό ποσό των 427,1 δισεκατομμυρίων ευρώ, καταγράφοντας αύξηση κατά 4,5 δισεκατομμύρια ευρώ μέσα σε μόλις ένα δωδεκάμηνο, καθώς το 2024 βρισκόταν στα 422,6 δισεκατομμύρια ευρώ. Η άνοδος αυτή σημειώνεται παρά τη συνεχή φορολογική αφαίμαξη των πολιτών μέσω των έμμεσων φόρων και το διαρκές «ξεπούλημα» της δημόσιας περιουσίας. Για να κατανοηθεί το μέγεθος της αποτυχίας του πολιτικού συστήματος, αρκεί μια σύγκριση με το 2010. Η χώρα οδηγήθηκε τότε στα Μνημόνια με χρέος 299 δισεκατομμυρίων ευρώ, αλλά με το πραγματικό AEΠ να είναι κατά 35 δισεκατομμύρια ευρώ υψηλότερο από το σημερινό. Δηλαδή, η Ελλάδα πτώχευσε με πολύ καλύτερους οικονομικούς δείκτες από αυτούς που παρουσιάζονται σήμερα ως «οικονομικό θαύμα».

Η ρίζα του προβλήματος και των λογιστικών τεχνασμάτων εντοπίζεται στη διαχείριση που έγινε τα προηγούμενα χρόνια. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με τη συμφωνία του 2018, μετέθεσε την πληρωμή των παγωμένων τόκων του EFSF —που πλέον έχουν αγγίξει το ιλιγγιώδες ποσό των 96 δισεκατομμυρίων ευρώ— για μετά το 2032. Η διευθέτηση αυτή, την οποία η τότε κυβέρνηση Τσίπρα βάφτισε «έξοδο από τα μνημόνια» και η κυβέρνηση Μητσοτάκη αξιοποιεί για να εμφανίζει πλασματική μείωση του χρέους ως προς το AEΠ, δεν αποτελεί λύση. Πρόκειται για μια ωρολογιακή βόμβα και μια ιδιότυπη «τεχνική χρεοκοπία», καθώς η απόκλιση μεταξύ του χρέους που διαχειρίζεται ο ΟΔΔΗΧ και του συνολικού κρατικού χρέους διευρύνεται συνεχώς, μεταφέροντας το βάρος στις επόμενες γενιές.

Η πιο ανησυχητική και επικίνδυνη διάσταση της έκθεσης αφορά την εκρηκτική άνοδο των repos (συμφωνίες επαναγοράς). Πρόκειται για τον εσωτερικό, αναγκαστικό δανεισμό του κράτους από τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, των νοσοκομείων και των δήμων. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επιδοθεί σε ένα πρωτοφανές «ριφιφί» στους δημόσιους οργανισμούς για να καλύψει τις μαύρες τρύπες του προϋπολογισμού. Ο δανεισμός αυτός εκτινάχθηκε από τα 56,6 δισεκατομμύρια ευρώ το 2024 στα 62,3 δισεκατομμύρια ευρώ το 2025. Επειδή το ποσό αυτό χαρακτηρίζεται «ενδοκυβερνητικό χρέος», αφαιρείται βάσει των κανόνων του Μάαστριχτ από το χρέος της Γενικής Κυβέρνησης. Αυτό είναι το απόλυτο λογιστικό τρικ: το Μαξίμου κρατά τους δείκτες τεχνητά χαμηλούς για να ικανοποιεί τις αγορές και τους οίκους αξιολόγησης, ενώ στην πραγματικότητα δανείζεται τον «κουμπαρά» των συντάξεων και των κοινωνικών παροχών, τον οποίο οφείλει στο ακέραιο.

Πίνακας 1: Εξέλιξη Βασικών Μακροοικονομικών Μεγεθών (Συγκριτικά Έτη)

Τα στοιχεία αυτά αποδεικνύουν ότι η ελληνική οικονομία συνεχίζει να βαδίζει σε τεντωμένο σκοινί, στερούμενη παραγωγικής βάσης και στηριζόμενη αποκλειστικά σε προσωρινά αναχώματα. Η ωραιοποιημένη βιτρίνα των λογιστικών αλκυονίδων ημερών δεν μπορεί να κρύψει ότι η χώρα είναι σήμερα πιο υπερχρεωμένη από ποτέ. Η πολιτική των τελευταίων ετών, που ξεκίνησε από τις υπογραφές των μνημονίων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, πέρασε από τη συνθηκολόγηση και τις ρυθμίσεις-παγίδα του ΣΥΡΙΖΑ το 2018, και ολοκληρώνεται με τη δημιουργική λογιστική της κυβέρνησης Μητσοτάκη, έχει υποθηκεύσει τη χώρα. Η Ελλάδα παραμένει «σφιχτοδεμένη» με τις αλυσίδες ενός μη βιώσιμου χρέους, με τη δέσμευση των δημόσιων υποθηκών να εκτείνεται, βάσει των συμφωνηθέντων, μέχρι το 2115 μ.Χ., καταδικάζοντας τον πληθυσμό και το κράτος σε μια διαρκή, υπεραιωνόβια οικονομική ομηρία.

https://www.makeleio.gr/