Στο 4,2% ανεβάζει τον πληθωρισμό το ΔΝΤ και κατεβάζει στο 1,8% την ανάπτυξη – Ασφυξία για τα ελληνικά νοικοκυριά από τη στεγαστική κρίση, τους λογαριασμούς και το κόστος διατροφής – Μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα στις κυβερνητικές εξαγγελίες και την πραγματικότητα της κοινωνίας.
Ένα ακόμη ισχυρό πλήγμα δέχεται το αφήγημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη περί οικονομικής ευημερίας και ανάπτυξης, καθώς οι νέες προβλέψεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου έρχονται να αναδείξουν τις σοβαρές πιέσεις που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία. Την ώρα που το Μέγαρο Μαξίμου επιμένει να παρουσιάζει μια εικόνα προόδου, εκατομμύρια πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι με την ακρίβεια, τα δυσβάσταχτα ενοίκια, τους αυξημένους λογαριασμούς και τη συνεχή συρρίκνωση της αγοραστικής τους δύναμης.
Σύμφωνα με την έκθεση World Economic Outlook, το ΔΝΤ προβλέπει ανάπτυξη μόλις 1,8% για το 2026 και το 2027, χαμηλότερη από τις κυβερνητικές εκτιμήσεις για 2% και 2,3% αντίστοιχα.
Ακόμη πιο ανησυχητικά είναι τα στοιχεία για τον πληθωρισμό. Το Ταμείο εκτιμά ότι θα φτάσει το 4,2% το 2026, έναντι 2,9% το 2025, ενώ για το 2027 προβλέπει ότι θα παραμείνει στο 3,6%. Η κυβέρνηση, αντίθετα, υπολογίζει πληθωρισμό 3,8% φέτος και 2,6% την επόμενη χρονιά.
Με άλλα λόγια, οι διεθνείς προβλέψεις περιγράφουν μια οικονομία που συνεχίζει να αναπτύσσεται, αλλά με μικρότερη δυναμική και πολύ μεγαλύτερη πίεση στις τιμές από αυτή που περιμένει το οικονομικό επιτελείο.
Στεγαστικό: Ο μισθός τελειώνει πριν πληρωθούν οι λογαριασμοί
Η στεγαστική κρίση αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ανοιχτά μέτωπα της κυβερνητικής πολιτικής. Για χιλιάδες εργαζόμενους και νέες οικογένειες, η αναζήτηση κατοικίας έχει μετατραπεί σε οικονομικό αδιέξοδο, με τα υψηλά ενοίκια να απορροφούν ολοένα μεγαλύτερο μέρος του μηνιαίου εισοδήματος.
Τα στοιχεία του Σεπτεμβρίου είναι αποκαλυπτικά. Η ευρύτερη κατηγορία «Στέγαση», που περιλαμβάνει ενοίκια, ηλεκτρικό ρεύμα, φυσικό αέριο, θέρμανση και συναφείς δαπάνες, κατέγραψε ετήσια αύξηση 14,7%.
Και ενώ η κυβέρνηση προβάλλει στεγαστικά προγράμματα και επιδοτήσεις ως απάντηση στο πρόβλημα, το βασικό ερώτημα παραμένει: Πώς μπορεί ένας εργαζόμενος να δημιουργήσει οικογένεια όταν η εξασφάλιση μιας αξιοπρεπούς κατοικίας απαιτεί τόσο μεγάλο μέρος του εισοδήματός του;
Σούπερ μάρκετ: Η ακρίβεια έχει γίνει μόνιμος εφιάλτης
Εξίσου απογοητευτική είναι η εικόνα στο καθημερινό τραπέζι. Παρά τις κυβερνητικές ανακοινώσεις για συγκράτηση των ανατιμήσεων, οι τιμές των τροφίμων παραμένουν αισθητά υψηλότερες από τα επίπεδα προηγούμενων ετών.
Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, οι τιμές των τροφίμων έχουν αυξηθεί σωρευτικά σχεδόν κατά 35% από το 2020.
Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και όταν ο ρυθμός αύξησης των τιμών επιβραδύνεται, οι καταναλωτές εξακολουθούν να πληρώνουν πολύ περισσότερα για τα ίδια βασικά προϊόντα.
Η κυβέρνηση μπορεί να μιλά για προσφορές, μειώσεις σε επιλεγμένους κωδικούς και συμφωνίες με τις αλυσίδες σούπερ μάρκετ. Ωστόσο, καμία επικοινωνιακή εκστρατεία δεν αλλάζει το γεγονός ότι το κόστος διατροφής αποτελεί πλέον τεράστια επιβάρυνση, ιδιαίτερα για τα χαμηλότερα εισοδήματα.
Ρεύμα και καύσιμα: Νέο χτύπημα στην τσέπη
Η ενεργειακή κρίση επιδεινώνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Τον Σεπτέμβριο, η ετήσια αύξηση των τιμών στην ενέργεια έφτασε το 25,4%, ενώ η κατηγορία των μεταφορών κατέγραψε αύξηση 11,3%.
Οι ανατιμήσεις στα καύσιμα, στη θέρμανση και στο ηλεκτρικό ρεύμα δεν επιβαρύνουν μόνο τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς. Μεταφέρονται σταδιακά και στο κόστος παραγωγής, μεταφοράς και διάθεσης αγαθών, δημιουργώντας νέες πιέσεις σε ολόκληρη την αγορά.
Και εδώ αναδεικνύεται μια ακόμη αδυναμία της κυβερνητικής πολιτικής: Η διαρκής προσφυγή σε προσωρινές επιδοτήσεις δεν μπορεί από μόνη της να αποτελέσει μακροπρόθεσμη απάντηση στο πρόβλημα της ακρίβειας.
Ανάπτυξη για ποιον, κύριε Μητσοτάκη;
Το ΔΝΤ αναγνωρίζει ότι η ελληνική οικονομία εξακολουθεί να αναπτύσσεται με ταχύτερο ρυθμό από την Ευρωζώνη και προβλέπει περαιτέρω υποχώρηση της ανεργίας. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί τη σοβαρή πίεση που δέχεται το διαθέσιμο εισόδημα από τις συνεχείς ανατιμήσεις.
Γιατί το πραγματικό μέτρο της οικονομικής πολιτικής δεν μπορεί να είναι αποκλειστικά η αύξηση του ΑΕΠ ή οι θετικές αναφορές των διεθνών οργανισμών.
Είναι το αν ένας εργαζόμενος μπορεί να πληρώνει το ενοίκιό του, να αγοράζει τρόφιμα για την οικογένειά του, να ζεσταίνει το σπίτι του και να αποταμιεύει έστω ένα μικρό ποσό στο τέλος του μήνα.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ουσιαστική αντίφαση: Παρά τη συνεχιζόμενη ανάπτυξη, η καθημερινότητα μεγάλου μέρους της κοινωνίας εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από οικονομική ανασφάλεια.
Και όσο το Μαξίμου μετρά ποσοστά ανάπτυξης, οι πολίτες μετρούν τα ευρώ που τους απομένουν μετά το ενοίκιο, το σούπερ μάρκετ και τους λογαριασμούς. Αυτή είναι η πραγματικότητα που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από κανέναν πανηγυρισμό.
Αφήστε μια απάντηση